van supersub tot aanvoerder

Sindsdien is er veel veranderd. Rademakers is geen supersub meer, maar aanvoerder en klopt met zijn ploeg aan de poort van de eerste klasse.

In de laatste thuiswedstrijd van het voetbalseizoen heeft Zaamslag aan een gelijkspel tegen De Zwervers voldoende om zich te plaatsen voor de finale van de nacompetitie, die op neutraal terrein wordt afgewerkt. Zo ver is het nog lang niet, beseft de aanvoerder, maar De Zwerver is na de 1-0-zege van Zaamslag in Kinderdijk tot de achtervolging gedwongen. De Zuid-Hollanders moeten, de Zeeuws-Vlamingen mogen.

,,Ik vond het echt een goeie ploeg'', kijkt Joris Rademakers op de eerste van de twee confrontaties terug. ,,Wij zijn in onze competitie heel vaak de dominerende ploeg geweest, maar tegen De Zwerver niet. Een goed voetballende ploeg, fysiek sterk. Ze hebben altijd op hoog niveau gespeeld. Dat straalde de club in alles uit. Een mooi complex, een grote tribune over de lengte van het veld, ruime kleedlokalen. Maar bij hen staat er meer druk op. Als zij verliezen, degraderen ze. Nu we zo dichtbij zijn, willen we natuurlijk wel graag promoveren. Maar het hoeft niet per se. Natuurlijk zou het tegenvallen als we het niet redden. In de competitie hebben we er heel lang geen rekening mee gehouden dat we kampioen konden worden, maar toen we er dichtbij waren wilden we dat natuurlijk wel. Daarom viel het ook zo tegen, toen we in Nieuwdorp verloren. In een eerste reactie had ik toen even geen zin in de nacompetitie.''

Joris Rademakers kwam op zijn vijftiende jaar al bij de eerste selectie, toen Zaamslag nog in de vierde klasse speelde. Soms mocht hij met de eerste ploeg mee, vaak speelde hij in het tweede elftal. Marc de Kunder zette hem vijf jaar geleden als trainer zelfs terug naar het derde elftal. Aan het eind van dat seizoen had hij als invaller een belangrijke inbreng in lijfsbehoud in de tweede klasse. ,,'s Woensdagsavonds scoorde ik in het tweede tegen Goes 2, donderdagsavonds scoorde ik als invaller in het eerste tegen De Alblas en 's zaterdags begon ik met Coen Goossen in de spits in het eerste tegen 's Gravendeel'', vertelt hij. ,,We zijn tachtig minuten helemaal weggespeeld en verbaasden ons erover dat we bij de rust maar met 2-0 achter stonden. Tien minuten voor tijd maakte ik 2-1, Peter Dieleman scoorde de gelijkmaker, waarna ik er in blessuretijd 3-2 van maakte.'' Zaamslag handhaafde zich in dat eerste jaar in de tweede klasse. Joris Rademakers paste zich vervolgens met veel teamgenoten aan het hoger niveau aan. ,,Ik ben natuurlijk niet echt technisch'', weet hij. ,,Ik moet het van mijn fysiek hebben en heb altijd gevonden dat ik centraal op het middenveld in een verdedigende rol het best tot mijn recht kom. Jordy Bakker heeft een vrije rol. Ik moet met Alfaro Pentury achter vier aanvallend ingestelde spelers controlerend spelen en zien waar we nodig zijn. We moeten veel naast elkaar spelen en het spel van de tegenstander ontregelen. Dat vond ik in het begin moeilijk, maar je gaat op den duur het spel steeds beter lezen."

"Het is de ambitie van de club om hogerop te raken. Voor op de positie waar ik nu speel heb ik veel geleerd van Menno den Dekker, Hubert van den Hemel en Jean Dooms. De laatste jaren zijn er betere voetballers naar Zaamslag gekomen, dan ga je zelf ook beter spelen. Toch stonden er afgelopen zaterdag zes jongens in de basis met wie ik hier in de jeugd heb gevoetbald. Ik vind het knap dat het met die nieuwe spelers direct goed staat, want goeie voetballers betekent niet automatisch een goed team."

"We gaan buiten het veld ook veel met elkaar om. De jongens van de overkant hebben het goed naar hun zin. Als we gaan stappen blijft Alfaro bij mij slapen en Ugur (Kahveci) bij Bart Corstanje. We gaan aan het eind van het seizoen altijd een weekend weg, maar in tegenstelling tot andere jaren moet de spelersraad dit jaar geen moeite doen om de huisjes vol te krijgen. Ze willen allemaal mee. Dat komt misschien ook, omdat de resultaten goed zijn. Want laten we eerlijk zijn: we hebben natuurlijk een prachtig seizoen tot nu toe.''

Bron: PZC