Derby maakt wat los bij Mario de Fouw
BREDA - Hij is een kind van Terneuzense Boys, maar heeft het oranjezwarte shirt al jaren niet meer gedragen.
Mario de Fouw koos op zijn twintigste bewust voor een zondagclub, speelde voor Breskens, Uno Animo en Terneuzen, en is nu aan zijn tweede seizoen bij zaterdag-eersteklasser Zaamslag bezig. Morgen staat hij tegenover de club waar hij leerde voetballen. "Voor mij is deze wedstrijd superspeciaal."
Het wordt weer eens tijd voor een overwinning. Jullie laatste zege dateert al van 25 oktober.
Mario de Fouw: "Voor de winterstop zaten we in een dip. We verloren niet alleen drie keer, dat gebeurde ook steeds met grote cijfers. Tegen Roda Boys werd het 7-1, tegen LRC 5-1 en in de laatste wedstrijd verloren we met 7-2 van Nieuw-Lekkerland. Toch maken we ons niet druk. Het waren de drie beste ploegen in de eerste klasse. Tegen Roda Boys stond ik tegen een geweldige voetballer, ik heb alleen maar verdedigd. Ik werd aan alle kanten voorbijgelopen, die jongen had de dag van zijn leven."
De winterstop kwam voor jullie als geroepen.
"Dat klopt. We konden even op adem komen. Onze voorzitter verwoordde het na die wedstrijd tegen Nieuw-Lekkerland heel goed. Vanaf maart hadden we de stijgende lijn te pakken en dat bleef maar doorgaan, zei hij. Dat kan niet door blijven gaan. We stonden na de promotie mooi in de middenmoot, maar in november werd het allemaal wat minder. Een jongen als Arjan Hamelink was bijvoorbeeld altijd een zekerheidje, maar ging ook minder spelen. Jordy Bakker was de enige die nog zijn niveau haalde."
Je bent bij Zaamslag aan je vijfde club bezig. Waarom ben jij destijds vertrokken bij Terneuzense Boys?
"Ik ging in Tilburg studeren en kon daardoor niet meer twee keer per week trainen. Tegenwoordig is het allemaal makkelijker, als ik hoor dat studenten met auto's of zelfs busjes naar Zeeuws-Vlaanderen rijden om te trainen. Dat kon toen nog niet. Omdat ik wel in deze regio wilde blijven voetballen ben ik naar Breskens gegaan. Op vrijdag reed ik terug, kon ik trainen en daarna bleef ik tijdens het weekeinde in Terneuzen."
Toch heb je ook nog even geprobeerd in Tilburg te voetballen?
"Ja, bij Uno Animo, samen met Dwight van Hulle, Robbie van de Wijnckel en Arjan Quaak. Dat werd geen succes. Van ons vieren heb ik het het langst volgehouden. Toen ik ruzie kreeg met de trainer ben ik ook gestopt. Daarna ben ik naar Terneuzen gegaan. Ik stond er niet altijd in. Toch heb ik er best redelijk gespeeld en nog een paar keer de winnende goal gemaakt. Maar dan stond ik er een week later ineens weer naast. Daar had ik geen zin in. Dat we aan het eind van dat seizoen nog degradeerden was wel een flinke domper."
De keuze voor Zaamslag was vervolgens niet zo moeilijk?
"Nee, want Rinus Zegers werd trainer en met hem had ik ook al in Breskens gewerkt. Jordy Bakker ging naar Zaamslag, net als Alfaro Pentury, Omer Malagic en Bart Corstanje. Dat werd gewoon een mooi elftal. Ik woon in Breda en rijd op donderdag heen en weer met Arjan Hamelink, die in Tilburg studeert. Bij Terneuzen deed ik dat ook al met Roel Alberti. Op dinsdag train ik nu altijd bij Groen-Wit, een derdeklasser die stijf onderaan staat. Het niveau valt nogal tegen."
Afgelopen dinsdag reed je even heen en weer om mee te doen tegen Hontenisse. Jij wilt natuurlijk scherp staan tegen Terneuzense Boys?
"Zeker weten! Voor mij is die wedstrijd superspeciaal. Het klinkt misschien gek omdat ik bij Zaamslag speel, maar Terneuzense Boys is nog steeds mijn club. Mijn vader is een Boys-man, mijn broer speelt er, net als veel vrienden. Met jongens als Robert Rijnberg, Marco Faassen, Ali en Mevlud Eryürük heb ik nog samen gevoetbald. Om mijn pa te stangen zeg ik dat we maar twee wedstrijden per seizoen moeten winnen…. Hij is morgen ook gewoon voor Terneuzense Boys, terwijl mijn moeder voor mij is. Dat levert soms redelijk aparte situaties op."
Bron: PZC