Wie was die enge vent?
Dropping voor D's en C's was zeer geslaagd.
Wie zat er in het bokkenpak en wie was de ontsnapte gevangene? De dropping was dit jaar extra leuk gemaakt met onverwachte figuranten. Eén zat er in een bokkenpak en de ander was verkleed als ontsnapte gevangene.
Deze keer was een route uitgezet aan de andere kant van de grens. In bosrijke omgeving werden we gedropt op een zeer lange weg. Het eerste aanknopingspunt was na lang wandelen (zelfs de organisatie begon te twijfelen) eindelijk gevonden. We gingen het bos in en het was er flink donker. Voor sommigen het teken om wat dichter bij elkaar te blijven. Om het voor de kinderen iets spannender te maken hadden we (wel wat gemeen) gezegd dat er in België gevangenen ontsnapt waren en zich in een bos hadden verscholen. Dat even verder een enge man met muts achter ons aan zou komen, hadden wij begeleiders ook niet verwacht. Ineens hoorden we gegil en geroep achter ons. Bleek er een man achter ons aan te rennen en hij gooide ook nog wat vuurwerk her en der op het bospad. Iedereen flink geschrokken. Nu bleek later dat deze man zich vergist had, want er waren nog groepen in het bos die een dropping hadden. Wij herkenden de man in ieder geval niet. Van de schrik bekomen en nog dichter bij elkaar liepen we toch maar verder. De meeste waren er niet meer gerust op. Sommigen gingen vooraan lopen en anderen gingen oplossingen bedenken voor volgend jaar. O.a. sterke moeders moesten maar meegaan. Ongeveer halfweg bij de wel heel stil liggende zwanen stond naar later bleek een bok die graag een eindje ging lopen. Of was dit weer een truc van de evenementencommissie en hadden ze iemand verkleed als bok. De eerste groep nam na de enge vent geen enkel risico en liet de bok ongemoeid in de wei staan. Toen de tweede groep voorbij kwam was de bok inmiddels de straat op gegaan. Hij had wel zin in een avondwandeling en daarom volgde hij de groep. Tot bijna het eindpunt is de bok blijven volgen, zelfs een doodlopende weg kon hem niet tegenhouden. Maar omdat hij gehoord had dat hij toch niet mee mocht naar ’t Durp is hij uiteindelijk een tuin vlakbij het eindpunt maar ingegaan. Hij had geen zin meer om het hele eind terug te lopen.
In het café aan het eind van de tocht kreeg iedereen nog heerlijke warme chocolademelk waarna iedereen netjes thuisgebracht werd. Het was een mooie dropping die volgend jaar zeker een vervolg moet hebben. Wellicht kunnen de figuranten weer gevraagd worden en met dezelfde muziek in de auto’s moet het dan weer een succes worden.
Leonardo (de tovenaar)