10 februari 2007 was het dan zover. De twee uitersten in de competitie moesten tegen elkaar, rode lantaarndrager tegen koploper, Wemeldinge 2 Zaamslag 2 dus. In de wetenschap dat de thuiswedstrijd in een klinkende 6-1 overwinning beslist was, vertrokken we richting de overkant.
Met de nieuwe team-song-melodie in ons hoofd vertrokken we per busjes richting Wemeldinge. De thuisclub bleek over een stel prachtige kleedkamers te beschikken waarin zelfs een verwarmde vloer was te vinden. Aan de korte termijn voorbereiding was dus niets aan te merken.
Eric hamerde erop om de opponent niet te onderschatten. Kapelle had vorige week immers de brillenstand gespeeld tegen Aremuujn. We begonnen de wedstrijd dan ook niet slecht. Het balletje ging rond, maar er werd niet echt vooruit gespeeld. Er werd te veel tikkietrugtikkiebreedvoetbal gespeeld. Na een aantal kansjes van gemiddelde grootte kwamen we op 0-1. Na een goeie voorzet, die door de keeper en de verdedigers van Wemeldinge matig weggewerkt werd en een beetje bleef hangen in de 16, was het Jacco die genoeg kracht uit z’n hoofd en nek perste om de bal tegen de touwen te koppen.
Na deze periode drukten we te weinig door. Wemeldinge was iets meer op onze helft te vinden. Dit resulteerde rond de 30e minuut in een vrije trap net buiten de 16 voor de thuisploeg. De bal werd op de lat gekegeld en vloog terug het veld in. Een speler van Wemeldinge schoot/zette voor en Youri verwerkte de bal niet zoals hij dat zelf gewild had. De bal bleef wat in de 16 hangen, Francis wou wegschieten, maar schoot op een speler van Wemeldinge. De bal vloog richting doel die ternauwernood uit het doel werd gehouden, maar het mocht niet baten. De bal werd binnengetikt door een Wemeldinger; 1-1.
Na dit stukje scorebordjournalistiek gebeurde er niet meer erg veel, waarna de scheids voor de thee blies.
In de rust werd ons ingepeperd meer druk richting de Wemeldingse goal te zetten en niet meer het Nederlands Elftal te imiteren qua veldspel. Dit lukte ook aardig, maar de rode mannetjes op het veld hadden de Wemeldingsemuur van stal gehaald. Soms stond zelfs iedereen, behalve onze keeper, op de helft van de tegenstander. Tot kansen leidde dit echt nauwelijks. De bank veerde echter toch op nadat Ad scoorde. Maar de grensrechter had buitenspel geconstateerd.. Dit tot ontzetting van Ad en het team zelf. Misschien dat de aanhoudende regendruppels het gezichtsveld van de man met de vlag ietwat vertekende, we zullen het nooit weten.
Een hardwerkende Niek werd gewisseld voor Marvin. Deze zorgde met z’n snelheid voor wat onrust. We drukten nog meer door en de rode muur kraakte in z’n voegen. Ons pressievoetbal werd na ongeveer 77,6 minuten beloond. Ad stoomde via de zijkant naar de achterlijn, gaf hard en halfhoog voor en… daar was het Marvin die de bal bij de eerste paal keihard tot doelpunt promoveerde; 1-2! Een gejuich barstte los bij iedereen met een Zaamslaghart. Behulpzaam Zaamslagpubliek(je) wilde echter dat de wedstrijd in een hoog tempo werd uitgespeeld. Bij uitballen werd de bal zo snel mogelijk weer teruggegeven. Mels had hier een opmerking over en dat had hij beter niet kunnen doen. Hij werd keihard uitgescholden voor frikadel, waardoor z'n zelfvertrouwen naar de frieten was. Maar door positief coachen werd dit toch nog wat rechtgetrokken en speelden we de wedstrijd uit met de 1-2 stand. Nadat de arbiter voor het bier blies, vertrokken we opgelucht richting de verwarmde vloer van het kleedlokaal. In de kantine werd de overwinning ingetogen gevierd!
Volgende wedstrijd is tegen de nr. 2, Kapelle. Het vuurtje is daar al een beetje opgestookt door enkele verdwaalde billen...
