Die operatie, dat was de enige optie
Tijdens het gesprek wrijft hij af en toe voorzichtig over zijn kaalgeschoren hoofd.
Hij wijst de twee wonden op zijn hoofd aan en laat onder zijn shirt zijn hals zien, waar de artsen tijdens de operatie ook naar binnen zijn gegaan. "Het is een vreemd gevoel", bekent Ivo Verstraeten (23). "Ik kan de drain in mijn hoofd gewoon voelen. Maar het belangrijkste is dat ik me nu een stuk beter voel. De pijn is een stuk verminderd, al is mijn hoofd nog wel gevoelig."
Hij praat nuchter en op rustige toon over de afgelopen maanden. In zijn laatste seizoen bij Axel, de club waar hij opgroeide, had Verstraeten af en toe al last van lichte hoofdpijnaanvallen. "Kort nadat ik naar Zaamslag was gegaan, werd het erger. Dan zag ik ineens lichtflitsen en viel een deel van mijn zicht weg. Ik kreeg hoofdpijn, werd misselijk, maar na een half uur ging het vaak alweer beter." Tot de uitwedstrijd tegen Stedoco. "Tijdens de rust had ik een beetje last. Dat trekt wel weg, dacht ik. Maar aan het begin van de tweede helft kon ik de reclameborden niet meer lezen. Ik heb me laten wisselen en ben gaan douchen. Daarna ben ik in de bus gaan liggen en viel ik in slaap."
Een paar uur later is hij weer de oude. "Ik ben 's avonds ook gewoon meegegaan naar het dorpsfeest in Zaamslag." De aanvallen worden in de weken die volgen echter steeds frequenter. "Na het voetballen ging ik vaak meteen naar huis." Nu is het genoeg, denkt hij in november. "Ik ben naar een neuroloog in Terneuzen gegaan, maar hij kon niet echt iets vinden en dacht aan inspanningsmigraine. Ik kreeg medicijnen. Die hielpen de ene keer beter dan de andere keer."
Door behandelingen bij een osteopaat in Terneuzen nemen zijn klachten af. Op Tweede Paasdag, thuis tegen Roda Boys (7-1), speelt Ivo Verstraeten een hele wedstrijd. "Na afloop stond ik in de kantine en kreeg ik kramp aan de rechterkant van mijn nek. Het schoot door naar mijn hoofd. Ik weet nog dat we lootjes hadden gekocht, maar niets wonnen. Tot Joris Rademakers op een tafel een paar lootjes vond en daarmee de hoofdprijs won. Ik moest keihard lachen en voelde ineens twee tikken in mijn nek. Ik kon meteen naar huis…"
Een osteopaat in Eede behandelt hem vervolgens, maar de klachten verergeren. De pijn concentreert zich dan ook rond zijn oog. Verstraeten keert terug naar de neuroloog en wordt doorverwezen naar de oogarts. "Die schrok nogal, omdat door een te hoge hersendruk mijn oogzenuwen aangetast waren. Ik had een kloppende, stekende pijn en er zat ook een 'knik' in mijn zicht."
Het is voor de artsen het sein om echt tot actie over te gaan. Na een CT-scan wordt bij een lumbaalpunctie hersenvocht afgetapt. "Normaal mag de waarde 24 zijn, bij mij was het 45. Dat is extreem, ze snapten het niet. Het beeld dat ik de artsen had geschetst, paste hier niet bij. Ik moest daarna rusten, maar kreeg niet het advies 24 uur plat te liggen. Daardoor voelde ik me in de dagen daarna echt slecht. Als ik op bed lag had ik nauwelijks klachten. Maar zodra ik mijn bed uit ging had ik last van duizelingen, was misselijk en had heftige hoofdpijn. Ik kreeg het advies om veel cola te drinken. Uiteindelijk heb ik twee weken op mijn bed gelegen. Daarna voelde ik me beter."
Binnen een week keert de pijn echter terug. Hij heeft geen vrede met de situatie en besluit naar Gent te gaan, voor een second opinion. "Ze herkenden de symptomen, maar het paste niet bij mij. Normaal gezien komt het bij zwaardere vrouwen, in de vruchtbare leeftijd voor. Nou, dat was ik niet, ha ha!" In Gent vragen ze zijn dossier op in Terneuzen, worden nieuwe onderzoeken verricht en de opties besproken. De geplande vakantie naar Bali wordt geannuleerd en op 4 augustus volgt een onderzoek via zijn lies.
Verstraeten: "Ik had het Idiopathische Intracraniële Hypertensie- syndroom. Een verhoogde hersendruk, waarbij ze de eigenlijke oorzaak niet kunnen ontdekken. Dat was me in Terneuzen, waar ze me goed hebben behandeld, eigenlijk ook al verteld. Op vrijdag werd ik weer uitgebreid onderzocht. Daarna was ik redelijk ziek, ik moest veel overgeven en in het weekend kreeg ik weer hoofdpijn. Op maandag zou ik eigenlijk naar huis mogen, maar 's avonds vertelde de arts dat er een plek open was gevallen. Ik kon dinsdag de 9e geopereerd worden. Dat wilde ik graag, het was toch de enige optie. Sinds Tweede Paasdag had ik iedere dag pijnstillers geslikt. Daar wilde ik vanaf."
De operatie verloopt succesvol. Vier dagen later mag hij naar huis, op zondag fietst Ivo Verstraeten zijn eerste rondje door Axel. De medewerker van Start People Uitzendbureau weet dan al dat voetballen op niveau waarschijnlijk nooit meer aan de orde zal zijn. "Ik mag wel voetballen, maar niet koppen. Ik moet er dus een streep onder zetten. Dat is heel jammer, maar ik ben er vrij nuchter onder. Ik wil wel betrokken blijven bij Zaamslag, misschien als elftalleider. Het is een fantastische club. De mensen hebben me geweldig gesteund. Joris Rademakers en Kenny Verhoene zijn in het ziekenhuis bij me geweest, mensen van het bestuur zijn afgelopen week bij me thuis geweest. Dat waardeer ik enorm."
Op zijn familie en vrienden kan hij altijd terugvallen. Ivo Verstraeten is nog herstellende maar weet wel al dat hij graag in het voetbalwereldje actief wil blijven. En hij overweegt om volgend jaar weer te gaan tennissen. Tijdens een enkelpartij zal hij dan ook geregeld terugdenken aan het voetballen. "Het groepsgebeuren, het dollen met elkaar, de supporters; dat is zo mooi".Dat ga ik echt missen. Misschien wil ik volgend seizoen wel helemaal geen verplichtingen meer en lekker mijn vrije tijd indelen. En ik weet zeker dat ik nog eens een verre reis ga maken. Gelukkig kan dat straks weer.
Bron; PZC (zaterdag 20-08-2011)
Barry van der Hooft