Column: Je vader was erbij

Column: Je vader was erbij

Geschreven door Ursula Sennema

vrijdag 01 juni 2012 20:55

Alle F-jes bij hem in de auto: hij kreeg het voor elkaar. Hij was leider en later trainer, of was het andersom? Dat ging vanzelf. Ook liep hij met de vlag langs de lijn. Hij strikte veters, plakte pleisters, veegde neuzen. Hij was alles in één.
Trots was hij ook, maar met weinig woorden. Als hij vond dat je goed gespeeld had, hoorde je dat niet uit zijn mond, maar uit die van een ander. De volgende dag. In de winkel. Als het voetbal niet best was, zei hij: ‘Die tegenstander was te sterk', of: ‘Jullie hebben weleens beter gespeeld.' Hij had gelijk, al gaf je dat niet toe.

Hij had het speelschema in zijn hoofd. En de stand op de ranglijst. Hij kende je teamgenootjes van kleins af aan en had met hun vaders gevoetbald. Hij wist precies hoe hij ze moest benaderen. Van `kom op´ of een aai over de bol. Bij winst en bij verlies. Als het mooi ging. Als het lastig was. Hij maakte grapjes, vaak dezelfde. Dan dacht je wel ‘ns: toen nou, pap. Hij gaf elke speler de naam van een grote voetballer. ‘Koeman' tegen de jongen met het harde schot en ‘Van Basten' tegen de topscorer. Hij deelde voor de wedstrijd sinaasappelpartjes uit, dat was vaste prik. Ooit werd je kampioen. Hij glom van trots -maar weer met weinig woorden. Hij had het te druk met het omdoen van de medailles en het halen van ranja en patat.

Hij volgde je van de F-jes naar de A- junioren. Tijdens je debuut bij de grote kerels. Hij stond op een vaste plek, naast de dug-out. Als hij vijf minuten later was, keek je zoekend die kant op, waar was ie nou? Zonder hem was de middag niet compleet. (Scheidsrechter nog even wachten, mijn vader is er nog niet..) Gelukkig, ineens stond ie daar weer. Naast de pa van je ploeggenoot. Even oogcontact: nu kon er gevoetbald worden. Altijd stond hij daar: in november met een paraplu, in mei in de korte broek.

Soms zat hij op de praatstoel. Hoe hij als klein ventje het voetbal had beleefd. Hij mocht lid worden op z'n tiende. Eerder kon dat niet in clubverband. Anekdotes. Verhalen over vriendschap. Toen Feyenoord de Europa-cup won had hij gehuild, zo blij. Voetbal werd intens beleefd, er was weinig ander vertier.

Je vader. Het is net of hij daar staat. Naast de dug-out.

Ursula Sennema

Bron: TweeNul