En toen waren er nog negen….
Zaamslag DA1 - Steen DA1
Zaterdag 28 maart stond er een zware pot op het programma voor de 1 Zaamslagse dames. Steen kwam ons bezoeken op ’t durp. Deze meiden voetballen sinds dit seizoen als damesteam (voorheen B-meisjes), maar hebben laten zien zeker niet onder te doen als damesteam. Zij staan momenteel 4e in de competitie, 6 plaatsen boven ons.
Maarten beschikte vandaag over 11 vrouwen, waarvan Karin vorige week sinds lange tijd haar rentree heeft gemaakt. Romy en Fleur zijn ook nog steeds niet fit, waardoor we wisten dat dit een zware pot ging worden. Milou wordt namelijk ook nog steeds aan de kant gehouden, en Nadine was nog niet helemaal opgeknapt na een week griep.
Met 9,5 speelsters begonnen we deze wedstrijd. We waren gefocust, maar al snel viel het eerste tegendoelpunt. Gelukkig hielden we net iets meer dan de afgelopen wedstrijden onze koppen omhoog. Anne hield haar kop zelfs iets te hoog, wat resulteerde in vermiste tand, en een bezoekje aan de tandarts. Gelukkig had de bijna opgeknapte Nadine haar voetbaltas wel mee, en kon zij later invallen voor Anne. Er werd gevoetbald, er zat een gedachte achter. Helaas was de passingvan de 11 vrouwen van Maarten nog steeds niet wat het moet zijn. Dit was bij Steen wel het geval. Na een mooi uitgespeelde aanval maakten zij de 0-2. Chelsy kwam nog een aantal keer mooi opzetten via de rechterflank, maar helaas kon hier door de overige 10 vrouwen niet van geprofiteerd worden.
In de rust werd aangegeven dat we ons wederom meer moeten concentreren op onze passing, maar dat er wel steeds meer een gedachte achter het spel zit. Karin kon helaas niet meer verder voetballen. Keepen kon zij nog wel, waardoor Johanna rechtshalf ging voetballen. Chelsy moest helaas gaan werken. En toen waren er nog 10 (of eigenlijk 8,5).
We wisten dat het bikkelen werd. Er moest voor gezorgd worden dat we meer als blok blijven voetballen, zodat het gat tussen de aanval en verdediging beperkt zou blijven. Vanaf het begin van de tweede helft hebben we onze tanden erin gezet (behalve Anne dan). Er werd geknokt en niet opgegeven. Af en toe moest er geswitcht worden van positie, maar dit werd door goede coaching goed opgepakt. Helaas zijn er in de tweede helft toch nog twee doelpunten gevallen. Senna istijdens de wedstrijd geblesseerd geraakt, en moest een kwartier voor het einde van het veld af. En toen waren er nog negen… Met deze negen gehavende vrouwen werd de wedstrijd uitgevoetbald, zonder nog een tegendoelpunt te krijgen. Zelf hebben we weinig kansen kunnen creëren in de tweede helft, maar gezien de omstandigheden kunnen we zeker tevreden zijn. We hebben als team onze tanden laten zien (behalve Anne dan).
Volgende week uit naar FC Axel, wat wederom een zware pot gaat worden. Hopelijk valt het mee met de opgelopen blessures en kunnen we a.s. zaterdag onder andere weer beschikken over Milou en Senna.