Hè hè eindelijk : Zaamslag-Walcheren 1-1

Vandaag reisden we af naar de nummer 2 van de ranglijst, Walcheren. Met alle wedstrijden nog gewonnen, 21 doelpunten voor en maar 5 tegen schept het toch aanzien. We zijn dus als verdediging extra gewaarschuwd voor deze doelpunten-machine.

Met 14 dames en Rob en Kees, Swa was helaas verhinderd, wilden we hier toch minimaal een punt pakken, want daar vonden we het toch weer tijd voor worden. Met een geheel nieuwe manier van spelen, die Rob ons echt wel een paar keer moest uitleggen, we speelden namelijk 3-3-2-2 systeem. Ieder heeft een eigen gebied waar, als je het goed uitvoert, de tegenstander niet door kan komen. Tevens hoopte Rob de training van afgelopen week terug te zien in het veld, waarbij het maken van driehoekjes erg belangrijk is. Laat de bal het werk doen is de opdracht. Vol verwachting gingen we het veld op om te kijken of we dit alles goed zouden kunnen uitvoeren.

Vol overgave begonnen we aan de wedstrijd en zetten gelijk goed druk op de tegenstander, zodat we de 1^e 10 minuten veel op hun helft speelden. Daarna kwamen ze geregeld op onze helft, maar kwamen niet voorbij de sterk spelende backs, Lenny en Sophie. Na zo’n 25 minuten spelen, schat ik, ontstond er een mooie combinatie waarbij Sophie Mariette aanspeelde en zij een dieptepass gaf op Milou. Die ging er in een geweldige solo vandoor en schoot de bal erg bekeken in de korte hoek, naast de keepster binnen. 0-1. De ontlading was groot en het besef kwam dat het systeem van Rob dus bleek te werken. Nu stand houden en dat deden we goed tot aan de rust. In het kleedlokaal was de traktatie van Jolanda, die vandaag jarig is, zeer welkom! Na wat wisselingen en nog wat aanwijzigingen gingen we weer het veld op. Maar we kwamen niet meer zo goed in ons spel. Tanja en Nienke kwamen nog wel geregeld in het 16 meter gebied maar de aansluiting van het middenveld was er niet meer zoals in de eerste helft. Opnieuw was het weer een warme dag en dus weer zwaar na een uur voetballen. Patricia moest met een bloedneus het veld verlaten maar kwam 10 minuten later het veld weer in voor Ester die met een liesblessure er af moest.

Op de bank was het billen knijpen want we lagen goed onder druk en kunnen we dan onze voorsprong vast houden. Monique keepte goed en had een engeltje bij zich, een bal op de paal en 1 op de lat, het was spannend. Maar wat eigenlijk niet uit kon blijven gebeurde zo’n 20 minuten voor eind. Een rommelige aanval en de bal vloog in het net. 1-1. Hopelijk kunnen we dit dan vast houden. Het bleef spannend, Silvia die goed speelde als veldspeelster vanwege de blessure aan de hand, kreeg net geen goede schietkans, maar Walcheren kreeg ook nog kansjes. Het verlossende eindsignaal viel en met een erg goed gevoel gingen we richting kleedkamer. Bij de nabespreking bleek het nieuwe systeem goed te werken en was iedereen zeer tevreden. Volgende week geen wedstrijd, dus voldoende tijd om ons op te laden voor de volgende wedstrijd over twee weken.

Ester.